सन सनन सनन सनन जा रे ओ पवन दुर देश लेजा संदेश जहान मेरे साजन

सन सनन सनन सनन जा रे ओ पवन

दुर देश लेजा संदेश जहान मेरे साजन

जा रे ओ पवन

छु के चरण केहना पवन

बीरहा आंगन अब हो ना सहन

छु के चरन केहना पवन

बीरहा आंगन अब हो ना सहान

तन है यहा ओर प्राण वहा

मेरी पुजा यहान ओर भगवान वहा

ये दुरी सहे कैसे मन की मयुरी

ये दुरी सहे कैसे मन की मयुरी

बरसते है नयनो के धन ओ हो

सन सनन सनन सनन जा रे ओ पवन

दीन ना कटे दुख ना घटे 

तुम से लगा नही ध्यान हटे

तुफानो मे है जलता दीया

तुफानो मे है जलता दीया

अब तुम बीन जीना कठीन है पीया

या तुम चले आओ या मुज को बुलाओ 

या तुम चले आओ या मुज को बुलाओ

करो कोई एसा जतन

सन सनन सनन सनन जा रे ओ पवन

दुर देश लेजा संदेश जहान मेरे साजन

जा रे ओ पवन

लगन तुमसे लगा बैठे, जो होगा देखा जायेगा।

लगन तुमसे लगा बैठे,
जो होगा देखा जायेगा।

तुम्हे अपना बना बैठे,
जो होगा देखा जायेगा॥

कभी दुनियाँ से डरते थे,
कि छुप-छुपकर याद करते थे।

लो अब परदा उठा बैठे,
जो होगा देखा जायेगा॥

कभी ये ख्याल था,
दुनिया हमेँ बदनाम कर देगी।

शरम अब बेच खा बैठे,
जो होगा देखा जायेगा॥


दिवाने बन गये तेरे,
तो फिर दुनिया से क्या डरना।

तेरी गालियोँ मेँ आ बैठे,
जो होगा देखा जायेगा॥

सलोनी सांवरी सूरत,
गले मेँ हार फूलोँ का।

निगाहोँ मेँ बसा बैठे,
जो होगा देखा जायेगा॥

तेरे दरबार आई हूँ,
फूल श्रद्धा के लायी हूँ।

तेरे चरणोँ मेँ आ बैठे,
जो होगा देखा जायेगा॥

तुम्हारे इक इशारे पर,
मैँ हूँ सर्वस्व दे सकती।

लो सबसे दिल हटा बैठे,
जो होगा देखा जायेगा!!

જનનીની જોડ સખી! નહી જડે રે લોલ - દામોદર ખુશાલદાસ બોટાદકર

મીઠા મધુ ને મીઠા મેહુલા રે લોલ

એથી મીઠી તે મોરી માત રે

                  જનનીની જોડ સખી! નહી જડે રે લોલ.

પ્રભુના એ પ્રેમતણી પૂતળી રે લોલ,

                  જગથી જૂદેરી એની જાત રે … જનનીની

અમીની ભરેલ એની આંખડી રે લોલ,

                  વ્હાલનાં ભરેલાં એના વેણ રે … જનનીની

હાથ ગૂંથેલ એના હીરના રે લોલ,

                  હૈયું હેમંત કેરી હેલ રે … જનનીની

દેવોને દૂધ એનાં દોહ્યલા રે લોલ,

                  શશીએ સિંચેલ એની સોડ્ય રે … જનનીની

જગનો આધાર એની આંગળી રે લોલ,

                  કાળજામાં કૈંક ભર્યા કોડ રે … જનનીની

ચિત્તડું ચડેલ એનું ચાકડે રે લોલ,

                  પળના બાંધેલ એના પ્રાણ રે … જનનીની

મૂંગી આશિષ ઉરે મલકતી રે લોલ,

                  લેતા ખૂટે ન એની લહાણ રે … જનનીની

ધરતી માતા એ હશે ધ્રૂજતી રે લોલ,

                  અચળા અચૂક એક માય રે … જનનીની

ગંગાનાં નીર તો વધે ઘટે રે લોલ,

                  સરખો એ પ્રેમનો પ્રવાહ રે … જનનીની

વરસે ઘડીક વ્યોમવાદળી રે લોલ,

                  માડીનો મેઘ બારે માસ રે … જનનીની

ચળતી ચંદાની દીસે ચાંદની રે લોલ,

                  એનો નહિ આથમે ઉજાસ રે

                  જનનીની જોડ સખી! નહી જડે રે લોલ.

અંતરમાંથી નહીં રે વિસારું - મીરાંબાઇ

અંતરમાંથી નહીં રે વિસારું,

જળ જમુનાનાં ભરવાં રે જાતાં
શિર પર મટકી ધરી.

આવતા ને જાતા મારગ વચ્ચે
અમૂલખ વસ્તુ જડી.

પીળું પીતાંબર જરકસી જામા,
કેસર આડય કરી.

મોર મુગટ ને કાને રે કુંડલ
મુખ પર મોરલી ધરી.

શામળી સુરતના શામળિયા,
જોતામાં નજર ઠરી.

મીરાં કહે પ્રભુ ગિરિધર નાગર,
વિઠલવરને વરી.
- મીરાંબાઇ

કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યો …. – કવિ દાદ

કાળજા કેરો કટકો મારો, ગાંઠથી છૂટી ગ્યો
મમતા રૂવે જેમ વેળુમા વીરડો ફૂટી ગ્યો

છબતો નહીં જેનો ધરતી ઉપર, પગ ત્યાં થીજી ગ્યો,
ડુંગરા જેવો ઉંબરો એણે માંડ રે ઓળંગ્યો

બાંધતી નહીં અંબોડલો બેની, ઇ મર ને છૂટી ગ્યો,
રાહુ બની ઘુંઘટડો મારા ચાંદને ગળી ગ્યો

આંબલીપીપળી ડાળ બોલાવે હે બેના એકવાર હામું જો
અરે ધૂમકા દેતી જે ધરામાં ઈ આરો અણહર્યો

ડગલે ડગલે મારગ એને સો સો ગાઉનો થ્યો
ધારથી હેઠી ઉતરી બેની મારો સૂરજ ડુબી ગ્યો

લૂંટાઈ ગ્યો મારો લાડખજાનો ‘દાદ’ હું જોતો રયો
જાન ગઈ જાણે જાન લઈ હું તો સૂનો માંડવડો

કેદ માટે જ અંગ બદલે છે જીવ કેવળ સુરંગ બદલે છે

કેદ માટે જ અંગ બદલે છે
જીવ કેવળ સુરંગ બદલે છે

હું તને ઓળખું કઈ રીતે ?
દર વખતે રૂપરંગ બદલે છે

આંસુ ખારાં જ છે સદીઓથી 
સ્વાદ તો બસ પ્રસંગ બદલે છે

છો કરે કોઈ કાંકરીચાળો -,
જળ કદી ક્યાં તરંગ બદલે છે

જાત બદલી શકે તો બદલી લે
આંગળીમાં શું નંગ બદલે છે ?

- બેદિલ 

વૈષ્ણવ જન તો તેને કહિયે જે પીડ પરાયી જાણે રે પર દુ:ખે ઉપકાર કરે તો યે મન અભિમાન ન આણે રે. ॥ધૃ॥

વૈષ્ણવ જન તો તેને કહિયે જે પીડ પરાયી જાણે રે
પર દુ:ખે ઉપકાર કરે તો યે મન અભિમાન ન આણે રે. ॥ધૃ॥

સકળ લોકમાં સહુને વંદે, નિંદા ન કરે કેની રે
વાચ કાછ મન નિશ્છળ રાખે ધન ધન જનની તેની રે. ॥૧॥

સમદૃષ્ટિ ને તૃષ્ણા ત્યાગી પરસ્ત્રી જેને માત રે
જિહ્વા થકી અસત્ય ન બોલે પરધન નવ ઝાલે હાથ રે. ॥૨॥

મોહ માયા વ્યાપે નહિ જેને, દૃઢ વૈરાગ્ય જેના મનમાં રે
રામ નામ શુ તાળી રે લાગી સકળ તીરથ તેના તનમાં રે. ॥૩॥

વણ લોભી ને કપટ રહિત છે, કામ ક્રોધ નિવાર્યાં રે
ભણે નરસૈયો તેનું દર્શન કરતાં કુળ એકોતેર તાર્યાં રે. ॥૪॥

-